ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΕ ΡΟΔΕΣ: ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΕΚΟ ΒΑΖΑΙΟ

Ερώτηση-Ε: Πως και από πόσο νωρίς ξεκίνησε η αγάπη σου για τα αυτοκίνητα η οποία εξελίχθηκε σε συλλεκτικό πάθος;

Ο Αλέκος Βαζαίος

Ο Αλέκος Βαζαίος

Απάντηση-Α: Όλα ξεκίνησαν το 1990 όταν πήγα στη Νέα Υόρκη για σπουδές.  Οφείλω να ομολογήσω όμως ότι και όσο ήμουν στην Ελλάδα, πάντα έτρεχα πίσω απ’ ότι «παλιό» έβλεπα, κάτι πάνω τους με συγκινούσε από πολύ μικρό.  Στην Αμερική όμως είδα το φως το αληθινό!  Έβλεπα καθημερινά τόσα πολλά παλιά αυτοκίνητα και μάλιστα, τα πολύ εντυπωσιακά Αμερικάνικα παλαιοτέρων δεκαετιών που ήταν θέμα χρόνου το πότε θα έπαιρνα το πρώτο!  Κατά τη διάρκεια των σπουδών μου χρησιμοποιούσα σχεδόν αποκλειστικά αυτοκίνητα περασμένων δεκαετιών οπότε όταν επέστρεψα στην Ελλάδα, το μικρόβιο είχε ήδη μολύνει το νεανικό οργανισμό μου!

Ε: Ξεφυλλίζοντας παλιά περιοδικά της ΦΙΛΠΑ, είδα φωτογραφίες σου από εκδηλώσεις. Από πότε είσαι μέλος και τι θυμάσαι από αυτές τις εκδηλώσεις?

Α: Είμαι μέλος τουλάχιστον 10 χρόνια τώρα.  Οι οικογενειακές (πατέρας 2 αγοριών, 13 και 7 ετών) και  οι επαγγελματικές μου υποχρεώσεις δεν μου επιτρέπουν να συμμετέχω όσο ενεργά θα ήθελα αλλά όντως, έχω συμμετάσχει σε αρκετές από αυτές.  Τις θυμάμαι όλες πάντα με πολύ θετικά συναισθήματα.  Η προσέλευση του κοινού είναι σημαντική και μου δίνουν την ευκαιρία να γνωρίζω συνεχώς και νέους ανθρώπους, συλλέκτες και μη.  Έχω αποκτήσει και δημιουργήσει σημαντικές και πολύχρονες φιλίες από το χόμπι και αυτή την «παράπλευρη ωφέλεια» τη θεωρώ εξαιρετικά σημαντική.

Ε: Ποιο ήταν το πρώτο σου συλλεκτικό όχημα; Πες μας πως το απέκτησες.

Α: Το πρώτο μου όχημα ήταν ένα Oldsomobile F-85 του 1965 το οποίο και έκανε χρέη καθημερινού μου αυτοκινήτου στους δρόμους της Νέας Υόρκης.  Κατανάλωνε περισσότερο λάδι από βενζίνη ενώ τα φρένα του απαιτούσαν πολλαπλό «τρομπάρισμα» για να σταματήσουν σχετικά αποδοτικά το άνω 2 τόνων αυτοκίνητο, όμως η χαρά που μου έδινε ήταν απερίγραπτη.  Το είδα ένα πρωί παρκαρισμένο στη γειτονιά μου με ένα «For Sale» στο παρμπρίζ του.  Το αγόρασα την επόμενη μέρα, ήταν μαύρο και με κόκκινο σαλόνι, εντελώς Blues Brothers όχημα!

Ε: Από εκείνη την εποχή «έχει κυλήσει αρκετό νερό στο αυλάκι», πες μας περίπου πόσα Ι.Ο. έχουν περάσει το κατώφλι του γκαράζ σου; Ποια από αυτά θα ήθελες να τα είχες και σήμερα;

Ferrari Dino

Ferrari Dino 246 GTS

Α:  Αρκετά ιστορικά αυτοκίνητα έχουν περάσει από το κατώφλι μου την τελευταία εικοσαετία.  Είμαι ιδιαίτερα «ενεργός» και πάντα ψάχνομαι για κάτι που θα κεντρίσει το συλλεκτικό μου αισθητήριο.  Ποιο θα ήθελα να έχω σήμερα;  Το επόμενο που θα αγοράσω!  Δεν θα ήθελα να έχω κανένα από αυτά που είχα, όλα πουλήθηκαν για κάποιο λόγο και αντικαταστάθηκαν με άλλα μεγαλύτερου ενδιαφέροντος, για μένα πάντα.  Εάν σκεφτώ επενδυτικά και μόνο, θα ήθελα να είχα το Ferrari Dino 246 GTS, chairs and flares, που είχα μιας και τελευταία έχουν αποκτήσει σημαντική αξία και το δικό μου ήταν ίσως ένα από τα καλύτερα παγκοσμίως.

Ε: Σήμερα έχεις κατασταλάξει σε ένα συγκεκριμένο ύφος και άποψη για τη συλλογή σου. Πες μας τα πώς και τα γιατί. Πες μας ποια μοντέλα έχεις στο γκαράζ σου σήμερα.

Αγώνες των μικρών Etceterini's στην Αμερική κατά τη δεκαετία του 1950.

Αγώνες των μικρών Etceterini’s στην Αμερική κατά τη δεκαετία του 1950.

Α: Πέρασαν πραγματικά πολλά χρόνια για να καταλήξω εδώ και απ’ ότι βλέπω, «εδώ θα μείνω»!  Πέρασαν πολλά αυτοκίνητα από τα χέρια μου και με τα χρόνια, απέκτησα ένα ιδιαίτερο αισθητικό κριτήριο.  Όσο λοιπόν πιο αναγνωρίσιμο και αποδεκτό είναι ένα αυτοκίνητο, τόσο λιγότερο με ενδιαφέρει.  Θεωρώ ότι είχα τα περισσότερα γνωστά αυτοκίνητα που θα ήθελα να έχω και έφτασε μια εποχή όπου η επίσκεψη στο γκαράζ μου δε με συγκινούσε πλέον.  Ότι έβλεπα, τα είχα δει και χορτάσει πολλά χρόνια, οπότε περίπου εφτά χρόνια πριν, πήρα την απόφαση όλη η συλλογή μου να πουληθεί και να αντικατασταθεί με το είδος των αυτοκινήτων που σήμερα συλλέγω.  Αυτά δεν είναι άλλα από τα λεγόμενα «Etceterinis”, δηλαδή Ιταλικά αυτοκίνητα της δεκαετίας του ’50 (κυρίως), μικρού κυβισμού, αγωνιστικά ή coachbuilt, πολύ περιορισμένου αριθμού παραγωγής.  Κάτι στο σχήμα τους και στη ρομαντική τους ιστορία με τράβηξε αμέσως κοντά τους και είναι η πρώτη φορά στη συλλεκτική μου πορεία που πραγματικά δέθηκα με ένα είδος αυτοκινήτου.  Πιστεύω ότι αυτός ο έρωτας θα κρατήσει σταθερά για χρόνια, αλλά πάλι, κανείς δεν μπορεί να ξέρει!  Το μόνο βέβαιο είναι ότι η χαρά που μου δίνουν όταν τα βλέπω – και πόσο μάλλον όταν τα οδηγώ – η χαρά είναι απλά απερίγραπτη και δεν μπορεί να συγκριθεί με το συναίσθημα που λάμβανα από κανένα άλλο είδος συλλεκτικού αυτοκινήτου που είχα στο παρελθόν.  Νομίζω λοιπόν ότι οι «μικροί Ιταλικοί θησαυροί» ήρθαν για να μείνουν!  Ο καλός μου φίλος Αμερικανός Cliff Reuter, ο δημιουργός του διασημότερου ιστοτόπου για τα αυτοκίνητα αυτά (www.etceterini.com), ήταν αυτός που ευθύνεται γι’ αυτή την καθολική αλλαγή στα συλλεκτικά μου κριτήρια.  Η τεράστια συλλογή φωτογραφιών και ιστοριών που συνέλεξε με τη βοήθεια του πατέρα του Jack Reuter, μου έδωσε το έναυσμα να ασχοληθώ περαιτέρω μαζί τους κι’ αυτό έγινε.  Αγόρασα το πρώτο μου Fiat Abarth Zagato το 2006 και από τότε, με ιδιαίτερη δυσκολία, γιατί απλά τα αυτοκίνητα αυτά είναι ελάχιστα, κατόρθωσα να κατέχω σήμερα τα ακόλουθα :

  • 1953 Giaur Champion 750 (1 από 5 παγκοσμίως).
  • 1955 Bandini Sport Siluro Τwincam (1 από 9 παγκοσμίως αλλά το μόνο με την ιδιαίτερα σπάνια και πολύ ισχυρή G2 Bandini μηχανή).
  • 1954 Moretti 750 Grand Sport Τwincam (1 από 8 παγκοσμίως).
  • 1955 Moretti 1200 Grand Sport Τwincam (1 από 4 παγκοσμίως).
  • 1937/51 Fiat Topolino Siata (one-off).
  • 1958 Fiat Abarth 750 GT Double Bubble (1 από 143 παγκοσμίως).
  • 1959 Fiat Abarth 750 GT Record Monza (1 από περίπου 90 παγκοσμίως).
  • 1964 Abarth Simca 1300 Corsa Kammtail Twincam (ένα από τα ελάχιστα εν ζωή γνήσια Corsa μοντέλα με αγωνιστική ιστορία στο Targa Florio).
To  Giaur, το Bandini και το Abarth

To Bandini Sport Siluro, το Giaur Champion 750 και το Abarth 750GT Record Monza.

Τα ανωτέρω αποτελούν τον πυρήνα της συλλογής ενώ για καθημερινή χρήση (δεν οδηγώ κανένα σύγχρονο αυτοκίνητο πλέον), χρησιμοποιώ ένα 1965 Fiat Ghia 1500GT και ένα 1970 Fiat-άκι 500F.  Είναι διασκεδαστικό το γεγονός ότι αν και αριθμητικά η συλλογή μου δεν είναι τόσο μεγάλη, είναι όμως μέσα στις 10 μεγαλύτερες του είδους της παγκοσμίως.

Ε: Να ακούσουμε τον ήχο του Moretti 750 Grand Sport Τwincam? A: Γιατί όχι, γούστο έχει 😉

Ε: Είσαι από τους λίγους Ελληνες συλλέκτες που έχεις λάβει μέρος σε κορυφαίες εκδηλώσεις του εξωτερικού (Villa d’Este, Uniques κ.λπ.). Πες μας εντυπώσεις και ποια θα είναι η επόμενη σου συμμετοχή και με πιο αυτοκίνητο;

Το Moretti στο Concorso Villa d'Este 2012

Το Moretti στο Concorso Villa d’Este 2012

Α: Αυτό είναι αλήθεια.  Είχα την τιμή και τη χαρά να συμμετάσχω τρεις φορές με αυτοκίνητα μου στο «Concorso D’Eleganza Villa D’Este» καθώς επίσης και στο πρώτο «Unique Special Ones» στη Φλωρεντία το 2010.  Επίσης, έχω προσκληθεί πολλάκις να συμμετάσχω στο «Mille Miglia» και σε διάφορες άλλες διεθνείς οργανώσεις και Ράλλυ.  Μακάρι να μπορούσα να πάω παντού, ίσως το καταφέρω όταν συνταξιοδοτηθώ!  Φέτος έχω ήδη στείλει την αίτηση συμμετοχής μου για το «Villa D’Este» όπου και θα ήθελα να παρουσιάσω το 1955 Bandini Sport Siluro.  Το αυτοκίνητο αυτό εξήχθη στην Αμερική από καινούργιο και δεν έχει παρουσιαστεί ποτέ μέχρι σήμερα σε οποιοδήποτε Ευρωπαϊκό event.

Το Bandini Siluro που έχει μια πυκνή ιστορία και αγωνιστικές επιδόσεις.

Το Bandini Siluro που έχει μια πυκνή ιστορία και αγωνιστικές επιδόσεις.

Στην Αμερική είναι αρκετά γνωστό, ειδικά στους κύκλους των Εtceterini fans μιας και ήταν για πάνω από 26 χρόνια το αυτοκίνητο του Jack Reuter και στην εποχή του, στα χέρια του Hugh Grammer, είχε κερδίσει αρκετές φορές το H-Mod πρωτάθλημα των Νότιο-Δυτικών πολιτειών.  Έχει κερδίσει βραβείο κλάσης στο «2002 Pebble Beach Concours D’Elegance», βραβείο το 2009 στο «Amelia Island» και πολλά άλλα βραβεία στο «Concorso Italiano», «Cavallino Classic» αλλά και στα Καλλιστεία της ΦΙΛΠΑ το 2011 στη Ζέα.  Επίσης, οι διοργανωτές του «Vernasca Silver Flag» (γνωστού και ως «Italian Goodwood») με έχουν προσκαλέσει μιας και φέτος τιμούν τα Εtceterinis.  Δεν ξέρω ακόμη εάν θα μπορέσω να πάω αλλά θα το ήθελα πολύ!

To Moretti στη στιγμή δόξας, πάνω στο κόκκινο χαλί του Concorso Villa d'Este 2012.

To Moretti στη στιγμή δόξας, πάνω στο κόκκινο χαλί του Concorso Villa d’Este 2012.

Εδώ φαίνεται το πόσο μικρού μεγέθους είναι τα 'διαβολάκια' Etceterini σε σύγκριση με την Jaguar XK120!

Εδώ φαίνεται το πόσο μικρού μεγέθους είναι τα ‘διαβολάκια’ Etceterini σε σύγκριση με την Jaguar XK120!

Ε: Μέσα από όλο αυτό το «Συλλεκτικό Γίγνεσθαι» έχεις ‘χτίσει’ ένα διεθνές αλλά και τοπικό δίκτυο συνεργατών (dealers, Οίκοι Δημοπρασιών, επισκευαστές, ανεξάρτητοι ελεγκτές, μεταφορείς, εκτελωνιστές, ασφαλιστές, φόρα κ.λπ.). Πόσο σε έχει βοηθήσει αυτό για να μπορείς να διακρίνεις τις ευκαιρίες αλλά και την υλοποίηση π.χ. μιας νέας αγοράς και αντίστοιχα μιας πώλησης.

Α: Αφανταστα!  Στο συγκεκριμένο χόμπι, όπως εξ’ άλλου και σε κάθε σοβαρή δραστηριότητα, η συνεχής και ανελλιπής παρουσία βοηθάει σημαντικά.  Επίσης, η συμμετοχή και η προβολή του ιδιοκτήτη και των αυτοκινήτων του σε διεθνείς διοργανώσεις δημιουργεί ένα πολύ σοβαρό «προφίλ» στο χώρο.  Απλά να πω ότι τα περισσότερα από τ’ αυτοκίνητα που έχω αποκτήσει, έχουν έρθει κατ’ ευθείαν σε μένα από τους ιδιοκτήτες του και ποτέ δεν ήταν επίσημα στην αγορά ή σε κάποιον dealer.

Ε: Πες μας δυο λόγια για το που πάει η αγορά των Ιστορικών Οχημάτων (Ι.Ο.) διεθνώς. Βλέπουμε ότι στις διεθνείς και μεγάλες δημοπρασίες οι τιμές συνεχώς ανεβαίνουν. Τι συμβαίνει, οδεύουμε σε κατάσταση «φούσκας» ή θα υπάρχει λογική συνέχεια ανόδου (ή και καθόδου) των τιμών;

Από τη δημοπρασία της Artcurial στη Retromobile, Παρίσι 2012.

Από τη δημοπρασία της Artcurial στη Retromobile, Παρίσι 2012.

Α: Εδώ θα μακρηγορήσω και ας μου συγχωρεθεί αυτό,  διευκρινίζω δε από την αρχή ότι αυτά που αναφέρω παρακάτω αφορούν καταστάσεις εκτός Ελλάδος. Δεν νομίζω ότι αυτό ισχύει, δηλ. ότι οι τιμές συνεχώς ανεβαίνουν, αν και αυτή την αίσθηση θέλουν να καλλιεργήσουν οι διάφοροι «παράγοντες» του χώρου.  Κατά την ταπεινή μου γνώμη, η διεθνής αγορά κλασικών αυτοκινήτων χωρίζεται σε τρεις κατηγορίες.  Τα αυτοκίνητα αξίας έως 50.000 €, τα από 50.000 € έως 500.000 € και τα άνω των 500.000 €.  Θεωρώ ότι αθροιστικά, η 1η και η 2η κατηγορία αποτελούν το 98% του συνολικού αριθμού συλλεκτικών αυτοκινήτων σήμερα στον κόσμο.  Θα τολμούσα επίσης να πω ότι η 1η κατηγορία από μόνη της αποτελεί κοντά το 90% των οχημάτων, αν όχι και περισσότερο.  Αυτό που βλέπουμε να καταγράφεται στις δημοπρασίες αφορούν κυρίως τα αποτελέσματα της 3ης (και πλέον αδιάφορης για τον μέσο συλλέκτη) κατηγορίας.  Αυτή είναι η κατηγορία που ανεβάζει τα σύνολα του τζίρου και ασφαλώς, οι μεγάλοι Οίκοι Δημοπρασιών, κυνηγάνε αυτά τα αυτοκίνητα γιατί τους προσφέρουν σημαντικές οικονομίες κλίμακας και κέρδη.  Η 3η κατηγορία είναι όντως πολύ δυνατή και δεν θεωρώ ότι υπάρχει ο κίνδυνος κάποιας «φούσκας».  Απλά, δεν υπάρχουν αρκετά αυτοκίνητα της κατηγορίας αυτής για να καλύψουν τη συνεχώς αυξανόμενη ζήτηση που προέρχεται κυρίως από πάρα πολλές νέες συλλεκτικά χώρες (βλέπε Ρωσία, Αργεντινή, Βραζιλία, Αραβικές χώρες κ.λπ.) που τα τελευταία πέντε χρόνια έχουν ανακαλύψει το χόμπι μας.

Από τη δημοπρασία των Bonhams στο Grand Palais, Παρίσι 7-2-13.

Από τη δημοπρασία των Bonhams στο Grand Palais, Παρίσι 7-2-13.

Αυτό δεν μου λέει όμως κάτι, αφορά ένα απειροελάχιστο ποσοστό συναλλαγών και απλά δημιουργεί ένα γενικότερο κλίμα «ευφορίας», ακόμα και στους κατόχους αυτοκινήτων που δεν έχουν απολύτως καμιά σχέση με την κατηγορία αυτή.  Η 2η κατηγορία (50-500.000 €) είναι σχετικά σταθερή.  Έχει δείξει δείγματα σημαντικών υπεραξιών τα τελευταία χρόνια αλλά σε μοντέλα που το πλατύ συλλεκτικό κοινό αγνοούσε παντελώς τα παλαιότερα χρόνια (π.χ. Iso Griffo, Bizzarrini, Lancia Aurelias B20/B24, Abarths κ.λπ.).  Υπάρχουν όντως σημαντικές «ευχάριστες εκπλήξεις» στο χώρο αυτό αλλά και πάλι, τα αυτοκίνητα προς πώληση του είδος αυτού είναι εξαιρετικά περιορισμένα.  Ότι είναι μέχρι 200.000 € δε, μόνο το απολύτως καλύτερο πωλείται σχετικά εύκολα.  Και φτάνουμε στην 1η κατηγορία που αφορά όλους μας.  Εδώ τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα και παρατηρείται ακόμα και πτώση αξιών.  Ο λόγος απλός, τα αυτοκίνητα αυτά ανήκουν σε μικρο-συλλέκτες, όχι αρκετά εύρωστους για να αντεπεξέλθουν τις δυσκολίες.  Μιας και συνήθως, η κατηγορία αυτή αφορά αυτοκίνητα ευρείας παραγωγής, σε κάθε δεδομένη στιγμή, θα υπάρχουν πάνω από 100 προς πώληση παγκοσμίως!  Με την ευρεία χρήση του διαδικτύου, ο καθένας στον κόσμο τα βλέπει όλα και συνήθως προτιμά το φτηνότερο!  Άρα, στον πραγματικό κόσμο, υπάρχουν ακόμα ευκαιρίες, υπάρχουν ακόμα προσιτά αυτοκίνητα για κάθε νέο και παλαιότερο συλλέκτη που θέλει είτε να μπει στο χόμπι είτε να ανανεώσει τη συλλογή του. Το εξαιρετικό, το σπάνιο, το ιδιαίτερο, έχει όντως ξεφύγει σε τιμή, αλλά σε τελική ανάλυση, δεν απευθυνόταν ποτέ στο μέσο συλλέκτη.

Ε: Τέλος πες μας τη γνώμη σου για το «Ελληνικό κίνημα των Ι.Ο.» και στη συνέχεια λίγα λόγια για τη ΦΙΛΠΑ.

Χαρακτηριστική εικόνα εκκίνησης Regularity Rally της ΦΙΛΠΑ.

Χαρακτηριστική εικόνα εκκίνησης Regularity Rally της ΦΙΛΠΑ.

Α: Αρχικά θέλω να πω ότι θεωρώ τη ΦΙΛΠΑ σαν τη ραχοκοκαλιά του συλλεκτικού κόσμου στην Ελλάδα.  Θεωρώ ότι η συμβολή της Λέσχης στο χόμπι είναι τεράστια και εγώ προσωπικά την ευχαριστώ γι’ αυτό.  Πρέπει όλοι να καταλάβουμε ότι η συνέχεια του χόμπι είναι στο χέρι μας και δεν είναι καθόλου αυτονόητη.  Η νέα γενιά που έχει μεγαλώσει με υβριδικά αυτοκίνητα και Playstations, δεν είναι καθόλου απαραίτητο να αγαπήσει ότι αγαπάμε κι’ εμείς.  Αλλά εάν δεν αγαπήσει ότι εμείς αγαπάμε σήμερα, αυτομάτως, μηδενίσαμε τις περιουσίες μας, μικρές ή μεγάλες.  Διότι εάν κανείς δεν έχει ενδιαφέρον να αγοράσει τα παλιά οχήματα, τότε κανείς δεν θα μπορεί να πουλήσει. Συνεπώς ότι σήμερα αγαπάμε κάποια στιγμή θα γίνει παλιοσίδερα!  Ο κάθε λοιπόν συλλέκτης, μικρός και μεγάλος, έχει ηθικό καθήκον στο χώρο τον οποίο αγαπά, να αφήσει κάτι πίσω του κι’ αυτό δεν είναι άλλο από τη «μετάγγιση» της αγάπης του στα παιδιά μας και στα παιδιά των παιδιών μας.  Η ΦΙΛΠΑ εδώ παίζει μεγάλο ρόλο και θα ήθελα, να παίξει ακόμη ενεργότερο, προβάλλοντας συνεχώς το κλασικό αυτοκίνητο, με κάθε δυνατό τρόπο και μέσο.  Είναι θέμα επιβιώσεως του χώρου που όλοι λατρεύουμε!

Σχόλιο Συντάκτη: Αλέκο Βαζαίο, σε ευχαριστούμε θερμά που μοιράστηκες μαζί μας τις σκέψεις σου. Μια ευχή μόνο: να σε βλέπουμε συχνότερα (και με τα παιδάκια σου) στις εκδηλώσεις της Λέσχης!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s